Nasz serwis internetowy może wykorzystywać ciasteczka, które służą identyfikacji Twojej przeglądarki podczas korzystania z naszej strony, abyśmy wiedzieli jaką stronę Ci wyświetlić.
Ciasteczka nie zawierają żadnych danych osobowych. Można zablokować zapisywanie cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki internetowej.

Prace interwencyjne – subsydiowane zatrudnienie szansą dla bezrobotnych

Pracodawcy planujący zwiększenie zatrudnienia w swoich firmach we współpracy z powiatowymi/miejskimi urzędami pracy mogą inicjować tzw. prace interwencyjne dla bezrobotnych znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji na rynku pracy. Termin ten oznacza w praktyce zorganizowanie zatrudnienia dla bezrobotnych w zamian za częściową refundację przez urząd pracy kosztów poniesionych na wynagrodzenia

i składki na ubezpieczenie społeczne skierowanych bezrobotnych.

O organizację prac interwencyjnych występują pracodawcy tj. wg. ustawy o promocji zatrudnienia, jednostki organizacyjne chociażby nie posiadałaby osobowości prawnej, lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, które zatrudniają lub mają zamiar zatrudnić co najmniej jednego pracownika. Z grupy tej wyłączone są partie lub organizacje polityczne, biura poselsko-senatorskie, organizacje związków zawodowych i pracodawców, z wyjątkiem upoważnionych do prowadzenia pośrednictwa pracy związkowych biur pracy oraz klubów pracy, urzędy naczelnych i centralnych organów administracji państwowej, kościoły, związki wyznaniowe oraz przedstawiciele państw obcych. Ponadto prace interwencyjne nie mogą być organizowane przez pracodawcę, jeżeli znajdzie się on w stanie likwidacji i upadłości lub posiada zaległości wobec budżetu państwa.

Prace interwencyjne mogą trwać od 6 do 48 miesięcy w zależności od sytuacji bezrobotnego. Za osoby w szczególnej sytuacji na rynku pracy uznani zostali bezrobotni do 25. roku życia, osoby długotrwale bezrobotne, kobiety, które nie podjęły zatrudnienia po urodzeniu dziecka, bezrobotni powyżej 50. roku życia, bezrobotni bez kwalifikacji zawodowych, bez doświadczenia zawodowego lub bez wykształcenia średniego, samotnie wychowujący co najmniej jedno dziecko do 18. roku życia i bezrobotni niepełnosprawni. Warty podkreślenia jest fakt iż dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia prace interwencyjne mogą trwać najdłużej, a mianowicie do 24 miesięcy (do 48 miesięcy jeżeli refundacja obejmuje co drugi miesiąc).

Pracodawca składa odpowiedni wniosek wraz z załącznikami do właściwego urzędu pracy we wskazanym zwykle na stronach internetowych urzędów terminie. Należy ściśle przestrzegać terminów jeśli jesteśmy zainteresowani ta formą wsparcia, bo wnioski złożone po wskazanych datach nie są rozpatrywane. Zwykle jest to początek roku nie należy wiec zwlekać jeśli rozważamy taką opcję jako pracodawcy. Wniosek podlega rozpatrzeniu, a oceniany jest głównie za warunki płacy zaproponowane bezrobotnemu, charakter dotychczasowej współpracy Pracodawcy z Urzędem w okresie 12stu ostatnich miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku, okres funkcjonowania Pracodawcy na rynku pracy, rodzaj tworzonego stanowiska pracy, rodzaj prowadzonej działalności, a także długość gwarantowanego okresu zatrudnienia po zakończeniu programu prac interwencyjnych.

Maksymalna refundacja wynosi zazwyczaj 50 % kosztów kwalifikowalnych tj. kosztów wynagrodzenia i składki na ubezpieczenie społeczne bezrobotnego. W przypadku osób po 50 roku życia ,które spełniają warunki konieczne do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego – refundacja jest przyznawana w wysokości do 80% minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

Prace interwencyjne mogą być różne, w zależności od profilu pracodawcy, często jednak jest to szansa zarówno dla bezrobotnych jak i zatrudniających. Ci pierwsi zyskują szansę na pracę i wynagrodzenie zaś w przypadku drugich profitem są często wykwalifikowani pracownicy którzy okazują się naprawdę pomocni oraz pokrywanie tylko części kosztów związanych z ich wynagradzaniem.

 

Napisał:

avatar

Absolwentka Wydziału Politologii na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie Ukończyła również studia podyplomowe na Wydziale Prawa UMCS w Lublinie w zakresie Zarządzania funduszami strukturalnymi i praw Unii Europejskiej.

Brak komantarzy.

Zostaw odpowiedź

Komentarz