Nasz serwis internetowy może wykorzystywać ciasteczka, które służą identyfikacji Twojej przeglądarki podczas korzystania z naszej strony, abyśmy wiedzieli jaką stronę Ci wyświetlić.
Ciasteczka nie zawierają żadnych danych osobowych. Można zablokować zapisywanie cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki internetowej.

Metody amortyzacji

Wyróżniamy następujące metody amortyzacji:

 

  1. liniową

  • stawek indywidualnie ustalonych

  • podwyższonej stawki amortyzacyjnej

  1. degresywną

  2. progresywna

  3. jednorazowego odpisu

  4. inne

 

  1. Metoda liniowa

Metoda liniowa (j równomierna ,proporcjonalna) polega na odpisywaniu stałej raty (np. co miesiąc) takiego samego odsetka wartości środka trwałego (np. jeśli okres amortyzacji środka trwałego obejmuje 5 lat, czyli 60 miesięcy, to co miesiąc będzie odpisywana w koszty 1/60 część wartości tego środka trwałego). Oparta jest na założeniu, że zużycie środka trwałego i utrata jego wartości jest taka sama w każdym okresie. Polega na dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych w równych ratach, od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu przyjęcia do używania danego środka trwałego do czasu zrównania sumy odpisów amortyzacyjnych z jego wartością początkową lub do końca miesiąca, w którym postawiono je w stan likwidacji, zbytu lub stwierdzono ich niedobór

Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc albo w równych ratach co kwartał, albo też jednorazowo na koniec roku podatkowego.

Działalność sezonowa

W przypadku gdy środki trwałe i wartości niematerialne i prawne używane są nie przez cały rok, lecz sezonowo, to amortyzacji dokonuje się tylko w okresie ich rzeczywistego wykorzystywania. Wysokość odpisu miesięcznego ustala się przez podzielenie rocznej kwoty odpisów amortyzacyjnych przez liczbę miesięcy w sezonie albo przez 12 miesięcy w roku.

Metoda liniowa ze stawkami indywidualnymi

Może być ona stosowana tylko do środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika oraz zaliczonych przez podatnika do grupy używanych bądź ulepszonych.

Środki trwałe są używane, jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej 6 miesięcy(60 miesięcy w przypadku budynków i budowli).

Środki trwałe są ulepszone, jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ich ulepszenie stanowiły co najmniej 20% wartości początkowej(30% w przypadku budynków i budowli).

Metoda liniowa ze stawkami indywidualnymi ma zastosowanie jedynie do takich środków trwałych dla których jest możliwe ustalenie indywidualnych stawek amortyzacyjnych tj.:

  • Środki trwałe z grupy 3-6, 8 klasyfikacji

  • Środki transportu

  • Budynki(lokale) i budowle

  • Budynki(lokale) niemieszkalne, do których została przewidziana w wykazie stawek amortyzacyjnych 2,5% stawka amortyzacji.

Dla tej metody stawki amortyzacyjne nie są ustalane na podstawie wykazu stawek amortyzacyjnych. Podatnik sam z góry może ustalić właściwą stawkę dla poszczególnych środków trwałych z zastrzeżeniem, że nie może ona przekroczyć ściśle określonej wysokości(minimalnego okresu amortyzacji środka trwałego)

Podwyższenie (obniżenie) stawki amortyzacyjnej przy stosowaniu metody liniowej

W przypadku metody przyspieszonej podatnik, który ustalił stawki procentowe amortyzacji zgodnie z tabelą, ich wartość może podwyższyć o odpowiedni współczynnik. I tak:

  • dla budynków i budowli używanych w warunkach:

pogorszonych – przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2,

Za pogorszone warunki używania budynków i budowli uważa się używanie tych środków trwałych pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu.

złych – przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,4;

Za złe warunki używania budynków i budowli uważa się używanie tych środków trwałych pod wpływem niszczących środków chemicznych, a zwłaszcza gdy służą one produkcji, wytwarzaniu lub przechowywaniu żrących środków chemicznych. Dotyczy to również przypadków silnego działania na budynek lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu.

  • dla maszyn, urządzeń i środków transportu, z wyjątkiem morskiego taboru pływającego, używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej – przy zastosowaniu w tym okresie współczynników nie wyższych niż 1,4;

Przez maszyny, urządzenia i środki transportu wymagające szczególnej sprawności technicznej rozumie się te obiekty, które używane są w pracy na trzy zmiany, mimo że nie działają ze swej istoty w ruchu ciągłym, używane w warunkach terenowych, w warunkach leśnych, pod ziemią lub innych wskazujących na bardziej intensywne zużycie

  • dla maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) poddanych szybkiemu postępowi technicznemu – przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 2,0.

Przez maszyny i urządzenia grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), poddanych szybkiemu postępowi technicznemu rozumie się maszyny, urządzenia i aparaturę, w których zastosowane są układy mikroprocesorowe lub systemy komputerowe, spełniające założone funkcje dzięki wykorzystaniu w nich najnowszych zdobyczy techniki, a także pozostałą aparaturę naukowo-badawczą i doświadczalno-produkcyjną.

  1. Metoda degresywna

Metoda degresywna to metoda malejących odpisów amortyzacyjnych. Oparta jest na założeniu, że zużycie środka trwałego a zwłaszcza zmniejszenie jego wartości następuje w początkowym okresie jego używania szybciej niż w następnych okresach. W roku, w którym wartość zaktualizowana zrównuje się wartością roczną odliczenia amortyzacyjnego dokonywanego na zasadzie liniowej (czyli od początkowej wartości danego środka trwałego zgodnie ze stawką wskazaną w wykazie) – podatnik rozpoczyna amortyzację metodą liniową, bez stosowania już współczynnika podwyższonego oraz bez obniżania wartości, od której dokonuje się odpisów. Odpisy amortyzacyjne w początkowych latach użytkowania są wyższe niż w kolejnych.

Metodę degresywną zastosować można jedynie do:

  • maszyn i urządzeń (a nie innych składników, np. wyposażenia, budynki)

  • zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji Środków Trwałych(kotły i maszyny energetyczne, maszyny, urządzenia i aparaty ogólnego zastosowania, specjalistyczne maszyny, urządzenia aparaty, narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie)

  • środków transportu, z wyłączeniem samochodów osobowych.

 

  1. Metoda progresywna

Metoda progresywna to metoda rosnących odpisów amortyzacyjnych. Wg tej metody kwota amortyzacji jest coraz większa z upływem okresu eksploatacji. Wynika to z założenia, że im starszy obiekt, tym wymaga większych nakładów na remonty, naprawy itp., a więc koszt jego eksploatacji się zwiększa. Metoda ta jest korzystna dla firm, które przez kilka początkowych lat, od wprowadzenia środka do ewidencji, ponoszą stratę.

  1. Jednorazowego odpisu

Metoda jednorazowego odpisu umożliwia odniesienie w ciężar kosztów działalności operacyjnej całkowitych wydatków poniesionych w związku z nabyciem (wytworzeniem) określonego środka.

Za wyznacznik określający zakres stosowania metody jednorazowego odpisu przyjmuje się więc indywidualną wartość początkową przyjętego do używania środka trwałego, nie określając przy tym kwoty tej wartości. Upoważnia się tym samym przedsiębiorstwo do ustalenia tej kwoty w ramach ustalonej własnej polityki (zasad) rachunkowości i jej podanie w zakładowym planie kont (ZPK). A zatem środki trwałe o niskiej wartości początkowej przyjęte do używania mogą być amortyzowane w sposób uproszczony, charakteryzujący się tym, że można dokonać: jednorazowego odpisu wartości początkowej takich środków w momencie przyjęcia ich do używania,

Co do zasady, możliwe jest dokonanie jednorazowego odpisu amortyzacyjnego, jeżeli spełnione będą pozostałe warunki. Do warunków tych zalicza się:

• rozpoczęcie działalności gospodarczej w danym roku podatkowym, lub

• posiadanie przymiotów małego

W związku z możliwością dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego należy zauważyć, że jego wysokość od wszystkich środków trwałych nie może przekraczać w ciągu roku podatkowego kwoty 50.000 euro, przeliczanej na złote po średnim kursie NBP na pierwszy dzień roboczy października w roku poprzedzającym korzystanie z takiego sposobu dokonywania odpisów.

  1. Inne

Naturalna

Zakłada, że zużycie obiektu jest jednakowe na każdą jednostkę pracy (np. sztukę, kilogram, godzinę itp.), a więc kwota amortyzacji jest uzależniona od ilości pracy wykonanej w danym okresie czasu. Wyliczamy ją z formuły:

Marży przychodów

Np. metoda przychodów netto – zgodnie z tą metodą wartość obiektu majątku trwałego jest amortyzowana proporcjonalnie do osiąganej marży przychodów netto w poszczególnych okresach.

Inwentarzowa (szacunkowa)

Polega na oszacowaniu bieżącej wartości danego obiektu i poprzez porównanie tej wartości z wartością na początek okresu, ustala się kwotę amortyzacji przypadającą na dany okres.

Wadą tej metody jest duża obiektywność oraz fakt, że wycena podlega bardzo silnie zmianą cen na rynku, co może doprowadzić do nieprawidłowych wniosków,

Grupowa

W tej metodzie amortyzuje się łącznie grupę aktywów o podobnym wykorzystaniu w przedsiębiorstwie, podobnej wartości początkowej i zbliżonym okresie ekonomicznej przydatności. Metoda ta dotyczy z reguły obiektów o niskiej jednostkowej wartości.

 

Napisał:

avatar

Absolwentka Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Ukończyła studia magisterskie na WPPKiA na KUL oraz studia I stopnia na kierunku Ekonomia, specjalność Rachunkowośc w Wyższej Szkole Ekonomii i Innowacji w Lublinie. Ukończyła Studia Podyplomowe z zakresu Rachunkowości i podatków.

Brak komantarzy.

Zostaw odpowiedź

Komentarz