Nasz serwis internetowy może wykorzystywać ciasteczka, które służą identyfikacji Twojej przeglądarki podczas korzystania z naszej strony, abyśmy wiedzieli jaką stronę Ci wyświetlić.
Ciasteczka nie zawierają żadnych danych osobowych. Można zablokować zapisywanie cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki internetowej.

Z kontraktem socjalnym łatwiej?

W życiu każdego człowieka mogą zdarzyć się momenty kiedy radzi sobie gorzej niż zwykle, bezrobocie, załamanie, nieszczęśliwy wypadek, skomplikowana sytuacja rodzinna – często sytuacje te sprawiają, że musimy sięgać po wszystkie możliwe rozwiązania i środki.  Jeśli nie mamy wkoło siebie osób gotowych  na niesienie pomocy  szukamy jej w urzędach pracy czy ośrodkach pomocy społecznej itp. Jednym z instrumentów pomocy, a zarazem formą aktywizacji osób w trudnej sytuacji życiowej jest tzw. kontrakt socjalny, którego głównym celem jest pobudzenie i zaangażowanie osobiste świadczeniobiorcy w działanie na rzecz poprawy jego sytuacji. Czy zawarcie takiego kontraktu to rzeczywiście szansa na nowe życie?

Co to jest kontrakt socjalny? Definicja kontraktu socjalnego zawarta jest w art. 6 pkt 6 ustawy o pomocy społecznej, który przyjmuje, że kontrakt socjalny to pisemna umowa zawarta z osobą ubiegającą się o pomoc, określająca uprawnienia i zobowiązania stron umowy, w ramach wspólnie podejmowanych działań zmierzających do przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej osoby lub rodziny. Ponadto jak wynika z ustawy  kontrakt socjalny zawierany jest z osobą lub rodziną w celu wzmocnienia aktywności i samodzielności życiowej, zawodowej lub przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu. Wzór kontraktu socjalnego został określony  specjalnym w rozporządzeniu i zawiera: dane osoby, rodziny zawierającej kontrakt, dane pracownika socjalnego podpisującego kontrakt, ocenę sytuacji życiowej osoby, rodziny i plan pracy socjalnej, cele, które ma osiągnąć rodzina dla przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, działania podejmowane dla osiągnięcia tych celów, termin oceny realizacji działań, informacje o sposobie przekazywania świadczeń.

Taka forma aktywizacji nie jest w Polsce zbyt popularna jednak jej niewątpliwą zaletą jest fakt, iż sama forma kontraktu obliguje do działania bardziej i skuteczniej. W momencie kiedy problemy i cele zostają spisane, a sposoby ich rozwiązania wynikają z przeprowadzonej diagnozy klient, ma świadomość, że jest związany umową, a niewywiązywanie się z niej może powodować negatywne dla niego skutki. Pisemność ma wzmacniać skuteczność wywiązywania się z postanowień kontraktu, bo zawsze umowa zawarta na piśmie silniej działa na psychikę osób których dotyczy. Ponadto tego typu kontrakt sprawia, że osoby nim objęte nie są pozostawione same sobie, bo kontrola w zakresie przestrzegania warunków kontraktu spoczywa na pracowniku socjalnym, który dokonuje jej poprzez regularny kontakt ze środowiskiem podopiecznego. Oczywiście współpraca w zakresie wypełniania wytyczonych celów musi być obopólna, strony muszą się wspierać, a zwłaszcza osoba potrzebująca pomocy musi uświadomić sobie, że efektem końcowym kontraktu ma być zmiana, która przejawia się w poprawie sytuacji jego i najbliższego otoczenia.

Kto może zawrzeć kontrakt socjalny? Zgodnie z podaną wyżej definicją kontrakt socjalny może być zawarty z osobą lub rodziną znajdującą się w trudnej sytuacji życiowej. W przypadku osób bezrobotnych: do 25 roku życia,  bezrobotnych długotrwale bądź kobiet, które nie podjęły zatrudnienia po urodzeniu dziecka, bezrobotnych powyżej 50 roku życia, bez kwalifikacji zawodowych, bez doświadczenia zawodowego lub bez wykształcenia średniego,  samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko do 18 roku życia, bezrobotnych, którzy po odbyciu kary pozbawienia wolności nie podjęli zatrudnienia oraz bezrobotnych niepełnosprawnych, podpisanie kontraktu socjalnego może być dokonane na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy. Za osoby bezrobotne, z którymi zawarto kontrakt socjalny, ośrodek pomocy społecznej opłaca składkę na ubezpieczenie zdrowotne na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W kontrakcie mogą występować także inne podmioty, jak np.: psycholog, doradca zawodowy,  kurator sądowy. Pomoc jest ustalana indywidualnie i może dotyczyć naprawdę szerokiego zakresu. Osoby długotrwale bezrobotne o niskiej samoocenie czy kwalifikacjach  mogą korzystać z instrumentów aktywizacji edukacyjnej np. zajęcia w ramach kształcenia ustawicznego, mające na celu uzyskanie zawodu, zdrowotnej w tym skierowanie i sfinansowanie terapii psychospołecznej czy społecznej poprzez udział w grupach samopomocowych dla osób długotrwale bezrobotnych.

 

 

 

Napisał:

avatar

Absolwentka Wydziału Politologii na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie Ukończyła również studia podyplomowe na Wydziale Prawa UMCS w Lublinie w zakresie Zarządzania funduszami strukturalnymi i praw Unii Europejskiej.

Brak komantarzy.

Zostaw odpowiedź

Komentarz