Nasz serwis internetowy może wykorzystywać ciasteczka, które służą identyfikacji Twojej przeglądarki podczas korzystania z naszej strony, abyśmy wiedzieli jaką stronę Ci wyświetlić.
Ciasteczka nie zawierają żadnych danych osobowych. Można zablokować zapisywanie cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki internetowej.

Nieśmiałość u dzieci- skąd się bierze i jak jej zaradzić?

W każdym otoczeniu  na pewno znajdziemy chociaż jedno dziecko, o którym mówi się, że jest nieśmiałe. Znany psycholog P. Zimbardo dowodzi, że nieśmiałość dotyka bardziej dzieci w wieku szkolnym niż osoby dorosłe, co więcej wskazuje, że w okresie dojrzewania naszych pociech, nieśmiałość dotyka bardziej dziewczęta niż chłopców. Jednak pomimo powszechności tego zjawiska, nie każdy wie, czym jest nieśmiałość i jak sobie z nią radzić. Okazuje się otóż, że lęk społeczny zwany nieśmiałością w znacznym stopniu może utrudniać dzieciom funkcjonowanie w życiu codziennym.

Pojęcie nieśmiałości nie jest pojęciem jednoznacznie zdefiniowanym. Najczęściej  określane jest jako lękliwość społeczna, psychiczny paraliż. Zdaniem H. Hammer „nieśmiałość jest rodzajem postawy składającej się z zespołu przykrych uczuć, obezwładniających myśli na swój temat i gotowości do wycofywania się z trudnych sytuacji. Emocjonalnie stanowi mieszankę bojaźliwości, niepewności siebie, przewrażliwienia, rozdrażnienia, nieufności oraz skrępowania w obecności innych ludzi.”

Przyczyn nieśmiałości można doszukiwać się wszędzie. Najczęściej jednak można spotkać się ze stwierdzeniem , że istotny wpływ na kształtowanie się nieśmiałości u dziecka ma jego temperament. Nieśmiałości sprzyjają takie cechy charakteru jak: wrażliwość, uczuciowość i skłonność do zamykania się w sobie. Obok temperamentu dziecka ważnym czynnikiem kształtującym charakterystyczne cechy osobowości dzieci nieśmiałych jest również wychowanie rodzinne a mianowicie:

  • Wymagania, z jakimi spotyka się dziecko ze strony rodziców: np. zbytnia surowość przy stawianiu wymagań; u dzieci, którym stawia się nadmierne wymagania, powstaje poczucie niepewności,  niska samoocena, rodzi się silna potrzeba zależności uczuciowej,
  • Ograniczenia, które występują w dwóch formach: w postaci licznych zakazów bądź wykonywanie wszystkich czynności za dziecko; ograniczenie aktywności dziecka, nie pozwala wykazać się tym co potrafi;
  • System kar i nagród; Zdecydowanie karząca postawa wywołuje lęk i w konsekwencji prowadzi do konfliktów.

Jak więc pomóc dziecku w przezwyciężeniu nieśmiałości?

W pracy z dzieckiem nieśmiałym szczególnie ważne jest poprawienie jego samooceny. Należy uświadamiać mu, że w rzeczywistości funkcjonuje lepiej niż myśli. Trzeba doceniać nawet niewielkie osiągnięcia aby dziecko miało powód do dumy. Dobre efekty przynosi także pisemne wypunktowanie jego mocnych stron oraz zdolności.  Ponadto rodzice powinni zmienić rodzaje wymagań stawianych dzieciom, na takie, które dostarczyłyby dziecku okazji do zdobywania wielu umiejętności. Nieśmiałość można zwalczać również poprzez zachęcanie dziecka do samodzielności i stwarzanie mu wielu okazji do zdobywania jak największej liczby doświadczeń, by nauczyło się właściwie interpretować rezultaty własnych działań i przekonało się, że wiele rzeczy umie i potrafi. Pożądane jest również to, aby dziecko poszerzało krąg znajomych i zaczęło rozmawiać z osobami dotychczas niezauważanymi. Bardzo duże znaczenie ma też właściwie zorganizowany czas wolny. Jedną z najkorzystniejszych form spędzania czasu wolnego jest czynny wypoczynek: np. gimnastyka, przejażdżka rowerem, gry i zabawy na świeżym powietrzu. Przy tych zajęciach następuje obniżenie napięcia mięśniowego. Nie należy zapominać o tym, aby wypoczynek dostosować do indywidualnych możliwości dziecka. Wśród różnych form oddziaływania na dziecko bardzo ważną rolę odgrywa muzyka a także małe formy sceniczne, które umożliwiają naturalną i spontaniczną aktywność dziecka.” Ogromnie pożyteczne, pobudzające rozwój umysłowy i emocjonalny, a także podnoszące sprawność manualną jest lepienie z gliny lub plasteliny i inne prace plastyczne.

Rozsądny, oparty na wiedzy i miłości stosunek do dziecka, zarówno w domu, przedszkolu czy szkole – to podstawa do pracy z dzieckiem nad wyeliminowaniem występujących u niego zaburzeń.

Na podstawie artykułu H. Hamer, Ta obezwładniająca nieśmiałość,   

Napisał:

avatar

Absolwentka Wydziału Pedagogiki Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej na kierunku pedagogika opiekuńczo-wychowawcza. Ukończyła studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na kierunku psychopedagogika z logopedią.

1 Komentarz do “Nieśmiałość u dzieci- skąd się bierze i jak jej zaradzić?”

  1. avatar Pati pisze:

    Ech, czasem ta przykra przypadłość nie chce zniknąć, nawet w dorosłym życiu… :/

Zostaw odpowiedź

Komentarz